Gülüşün Şiiri - Yasin Yüksel 2

Yârin Gülüşü

Dağ ardı duman içim kor'a döner gibi
yoluna düşmüşüm dönmem zor geri
bir gülüşün yeter ölüpte dirilmeme
sen yoksan bu dünya bana zâr gibi

kuşlar geçerken göğün yarından
adını söyler yel yüceden karından
ben seni sevmişim can pahasına
vazgeçmek yoktur yar kitabımda

bağ bozumu kurur dalında yaprak
sensiz akşamlar yağmur bile aksak
izlerin bıraktın gül kokun beni yakar
gurbette böyle sararıp solar baharlar

çeşmenin başında geceyi beklerim
suyuna yüz sürdüm seni düşlerim
bir yudum içtim de boğazım düğüm
seni kendime bir ömür yâr bilmişim

harman savurur gökte toz duman
ömrümden eksilşyor gün ile zaman
sazımın telinde kırık yanık sesler var
adını anınca susuyor telimde cihan

kervanlarım geçiyor yollar yorulur
sevenin gönlüne özlemler vurulur
sen bana uzaksan gurbet neylesin
bir insan sevince bin kez vurulur

ben sevmeyi senden öğrenmedim mi
gecenin karasını gözünden bilirim
defalarca kalbe girer serin esen yelin
o kapıyı artık sana aşk diye kilitledim

gel de şu yamaçtan yüzüme bak sen
yanarsa dünya yansın ne çıkar zaten
başını göğsüme koyduğun vakit
biter bütün gurbet susar hasret

bir gün kavuşursak sarıl boynuma
yılların hesabı sığmaz ki avcuma
ben sana ömrümü kalbimi veririm
sen de bir yer aç bu sevdalı kuluna

lakin bil ki sevdam pamuk değildir
rüzgârda savrulan yaprak değildir
ben seni kaderle yüreğe yazmışım
alnımdan kazıması kolay değildir...