Gülüşü Kaldı Meclis’te Şiiri - İhsan Yılmaz

“Gülüşü Kaldı Meclis’te”

İhsan Yılmaz

Ben babamın kızıyım,
Sözünün arkasında duran bir adamın…
Bir cümle kurarken bile
İnsanlığı incitmemeye çalışan
Bir yüreğin kızıyım.

O kürsüye çıktığında
Ses değil, vicdan yükselirdi.
Bir espri yapardı,
Gergin yüzler
İstemeden tebessüm ederdi.

Şimdi Meclis çok kalabalık
Ama çok yalnız…
Çok ses var
Ama az yürek.

Babam konuştuğunda
Kavga susar,
İnsanlık biraz nefes alırdı.
Şimdi herkes bir savaşın
Bir öfkenin peşinde.
Kimse kimseyi duymuyor.

Oysa o,
En sert cümleyi bile
Bir çiçek gibi bırakırdı masaya.
Kırmadan, dökmeden
Ama geri de adım atmadan.

Yokluğu bir sandalye boşluğu değil,
Bir gülüş eksikliği Meclis’te.
Bir insanlık payı azaldı sanki.

Ben babamın kızıyım…
Onun inadını,
Onun merhametini,
Onun o hafif alaycı ama derin
Bakışını taşıyorum içimde.

Ve babamı seven
Hayranlık duyan herkese
Bir selam değil bu —
Bir teşekkürdür aslında.

Çünkü bir adamı yaşatan
Sadece biyografisi değil,
Onu hatırlayan kalplerdir.

Şubat / 2026