Gülün Sessizliği Şiiri - Erdin Şallıel

Bir demet gülün içinde bir gül gördüm.
Boynu bükük, içine kapanmış, kendi dünyasındaydı...
Bir çiğ damlası düşünce yapraklarına,
Rüzgârla söyleşir gibi oldu.

Solgun değildi.
Kırmızıydı, ama yorgundu.
Sanki bir başına, iki gönül acısını taşıyıp,
Bir yürekten kopmuş gibiydi...

Rüzgâr okşayıp teselli etse de onu,
Acısı dinmiyordu...

Kimi çiçekler acıyı yapraklarında taşır.
Benim gördüğüm gül, işte o gül gibi çiçeklerden biri!

Rüzgâr sadece kırmızı gülün yapraklarını teselli ediyordu...
Oysaki gülün dikenlerinin de canı yanıyordu.
Her dikeninde bir hatıra,
Her dikeninde acıtan bir yara vardı.

Solmayan gülün renginde bir sır var!
Kim bilir, kaç defa tutuldu bir elde,
Kaç kez sunuldu bir veda mektubuyla birlikte...

Belki de hiç açılmadı tam,
Kırılmasın diye...
Canı yansa da, kalbin en hassas yerinde saklandı yıllarca.

Ey gül... Senin suskunluğun şiirden ötedir.
Bir bakışınla anlatırsın bir ömrü.
Yalnız kalmak neymiş,
Bir bahar bekleyip de
Her mevsimde üşümek ne demekmiş...

Bir âşık öper seni dudaklarından,
Bir çocuk koklar, annesini anımsar...
Ama seni gerçekten kim anlar?
Sahi gül, seni kim sever —
Acıyan yanlarını da bilerek?
Seni kim sever?..

Sen ki, Mevlânâ’nın sözünde vuslatsın...
Şairin sessiz çığlığı olan mısrasında sitem,
Annenin elinde dua,
Yalnızın açık penceresinde özlem...

Her sabah açar, her gece kapanırsın.
Kime umut, kime vedasın?..
Seni solduran zaman mı,
Yoksa sevilmenin bedeli midir her soluşun?

Gül...
Sen yalnızca bir çiçek değilsin.
Bir ömrün hikâyesi,
Bir kalbin tercümanısın...

Ve her düşüşünde toprağa,
Bir başka şiir doğar.
Senin adınla başlar kimi aşklar...

Ve bir gülü tutmak istediğinde,
Dikeni eline batarsa...
Öpüp koklamak istediğinde,
Burnunun direği kopsa...
Bağrına basmak istediğinde,
Yüreğine kan atsa...

O gün, ilk tanıdığın an gibi kalmasa da...
Solsa da,
Canını yaksa da...
Anıların — ilk an gibi —
Bir kalpte hep taze kalır.