Gülüm Şiiri - Mustafa Muho

Bir “gülüm” dedin,
ben ömür sandım.
Sen başka bir göğüste uyurken
ben hâlâ sana şiir yazıyordum.
İhanet dediğin şey
bir anda olmuyor meğer…
Önce ses değişiyor,
sonra gözler,
sonra “iyi geceler” bile yabancılaşıyor.
Sen itiraf ederken
ben sustum.
Çünkü bazı acılar
bağırınca değil,
sessiz kalınca büyüyor.
Şimdi sor bana,
seni hâlâ seviyor muyum?
Seviyorum…
Ama kırılan güvenin üstüne
çıplak ayakla basar gibi.
Ve en çok ne koyuyor biliyor musun gülüm?
Ben sana sadakatle bakarken,
sen bana bahaneyle baktın.