Gülce (gölgeler) Şiiri - Aydın Duran

Gülce (Gölgeler)
Söz geçmiyor ki gönlüme
Bir yanım dur diyor bir yanım es
Kaldım iki taşın arasında
Bir yanım kır diyor bir yanım ez

Rüzgarlar dinmiyor gönül saçağında
Umudum bir kara akrebin kıskacında
Benki dağa taşa dinletirdim sözümü
Cümlelerimi yitirdim
Lal oldum bu şairin sokağında

Dışardan bir kurt misali mağrurum
İçimde fırtınalar kopsa kim ne bilir
Gölgesinde kaldım bir faninin
mahpusum ben mağdurum
İçimde fırtınalar kopsa kim ne bilir

Dümeni kırık bir gemi bu
Rotası Yitik bir gemi bu
Ilgın yeller bile yıkar direğimi
Hoyrat diller nasıl büker bileğimi
Hoyrat diller nasıl büker bileğimi

İmdat etsem de edemem
Her gece çöker üzerime gururum
Ne zaman yâre meyletse yüreğim
Gitmemeye bin kılıf bulurum

Şimdi şakaklarımdan dökülür
İçimin pınarları
Hesabı görülmemiş çizgilerimsin sen
Boşuna olmadı bu alnımın kırışıkları
Hesabı görülmemiş çizgilerimsin sen

Bak Şeytan pusuda bekler
Düşman kapıda
Örselenir yüreğim
Aklım volta atar avluda
Zifir zindan çöker karanlığın katresi
Beni diyardan diyara sürer
Şu gözlerinin kahvesi

Beni diyardan diyara sürer
O gözlerinin kahvesi

Basma sazımın bam teline
Bir an olsun dur
Ruhum can çekişiyor
Bedenim ayakta zar zor durur
Ey gönlümün büyüttüğü beslediği ‘Gülce’
Bana Bu cefayı reva görürsün de
Sana hiç ölüm yokmudur….

(Aydın Duran)