Gül Nare Şiiri - Birsessiz Sair

Gül nârem,
Seni sevmek bir şehri kalbimde yakmaktı,
Dumanı göğe, külü içime çöktü.
Adın, bir sevdanın omzuna çöken
En ağır ömür oldu.

Bir sabah sana baktım,
Ömrümden bir yıl düştü yere.
Saatler beni unuttu,
Anılar gözlerini kaçırdı.

Gülüşün bir depremdi,
İçimde kurduğum bütün evler yıkıldı.
Ben enkazın altında kaldım,
Sesimi sen bile duymadın.

Seni sevmek,
Olmayacak bir baharı zorla yaşatmak gibiydi.
Kışın ortasında
Çiçek ektim ellerine.
Aramızda adını bile söyleyince büyüyen

Koskoca bir imkânsızlık vardı.
Sevgi yetmedi,
Dünya bize dar geldi.
Kalbim sana yenildi,

Bir savaşı değil,
Bir hayatı kaybettim.
Gidişin içimde bir mevsimi öldürdü.
O günden sonra bahar

Takvimden silindi.
Şimdi içimde,
Adını anınca kanayan bir yer var.
Bir insanın sevgisi kadar sıcak,

Bir kader kadar uzak.
Gül nârem,
Bu aşk yaşamadı…
Bu aşk,
Sevdasına yenilip öldü.