Gül kurusu gülüşün

Gül Kurusu Sîmâ

Sen o mücellâ, sen o billûrî ve neşeli;
Fîrûze âhenginde ebrularla bezeli...

Müphem sahralarda kalmışım bîtap;
Bir katre nem ol kuru lebimde, serap!

Düşlerin dahi müştâkına mesrurum;
Sen dilber-i perîsin ki, ışıldar nurun.

Serpilir âhuların miski, tebessümünle;
Dağılır bir kıyıma gerilmiş şuurum.

Simsiyah sırmalarında pâreler akar;
Tan mavisine sessiz ve sakince sarkar.

Her anına müptelayım, bir meczubum;
Enfes tatları alır, tahayyülünle ruhum.

İster ayyaş et mey ile, istersen şifa sun;
Sersen sunaklara serimi, kurban olurum!

Bir dem dahi direnmez, her haline râmım;
Sitemine de mesrur, neşende de yârım.

Geçtim benliğin o dinmez iştahından;
Bir solukta yatışır, sana kadim meskûnum.

Bu sîne ne çileyi ayırt eder, ne keyfte tadı
En lezzetli anlar; zâtının teşrîfiyledir murâdı!

Ümmîyim; bilmezem manzumu, mısrayı;
Her dem sana tasvir ederim hilâli, ayı.

Iraklık ürkütür, dağıtıp sinemde canı;
Gel arala perdeni, çok görme bu ihsanı!

Gül kurusu sîmânın her gülüşü hardır;
Ey cân, tenimde ateş! Beni seninle yandır...