Gül Efendim Şiiri - İbrahim Uludağ

Gül Efendim (S.A.V.)
İnsanı başıboş bırakmadı Hak
Güller belirledi kullar içinde
Âlemi uğruna hem yaratarak
Muhammed’i seçti güller içinde

İbrahim, İsmail soyundan nuru
Yüzünde taşıdı sonsuz gururu
Lekesiz tertemiz berrak ve duru
Babası Abdullah çöller içinde

Annesi Âmine emanet aldı
Altı yıl onunla beraber kaldı
Sonunda onu da Mevla’ya saldı
Doyası kalmadı kollar içinde

Kendi barındırdı öksüz yetimi
O oldu kulunun kimsesi kimi
Terbiye eyledi Rabbi rahimi
Komadı sahipsiz eller içinde

Lütfolundu ona Huveylid kızı
Kadınların gökte parlak yıldızı
Giderken ardında bıraktı sızı
Hüzün yılı idi yıllar içinde

Cibril’i gönderip haber eyledi
Dünyada lütfuna rehber eyledi
Yanına ashabı çember eyledi
Sıratı gösterdi yollar içinde

Doğduğu şehirde hakiki yârda
Komadılar onu güzel diyarda
Üç gün dostu ile bekledi ğarda
Medine’ye göçtü iller içinde
İ
stese olurdu Sultan Süleyman
O ise kul oldu sade bir insan
Ağlıyordu Ömer gördüğü zaman
Yatarken hasırdan çullar içinde

Tam bir insan gibi her şeyi tattı
Eşi, çocukları ufukta battı
Bir mızrak Hamza’yı kervana kattı
Yolcu etti onu allar içinde

Hâtem-ül Enbiya âleme imam
Yaradan öyleydi dinini tamam
Kâinat emrinde elinde zimam
Dili şefaatçi diller içinde

Gün geldi meleği saldı Teâlâ
Tercihi Resul'ün refik-i alâ
Ayşe’nin dizinde yatarken hâlâ
Bıraktı ümmeti seller içinde
29.03.2026