İçimde ölü bir bebek gibi aşkın..
Doğuramadığım, yaşatamadığım ve hala atamadığım..
Sularında bezgin
Uzaklaşan, çatlayan yollar
Seninle açılan ve gün doğmadan kapatılan..
Her gün yerini değiştiren..
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Şair böyle olmalı;hem huzur vermeli,hemde hüzünlendirmeli.
ne acı yorum yapılmamış yeterince okunmamış ama aslında övgüyü haketmiş diğer bir çok şiir gibi..
tebrikler şair...
sevgiler sizin...
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta