Gül Şiiri - Rufai Öz

Seyrimde bir yola düştüm
Aşk meyinden bir dolu içtim
Güller ile bezendim ben
Hâlim, özüm hep güldür, gül

Gül kokusu sinmiş cana
Gül düşmüş her bir feryada
Gülde sır var, gül dermana
Derdim, dermanım güldür, gül

Gül derler de bülbül inler
Gül içinde aşk can eyler
Kim gül için özün sunar
Başı, sonu hep güldür, gül

Dost cemalin gülden güzel
Gül misali hep taptaze
Kim ki güle yüzün çevir
Gözde yaşı hep güldür, gül

Bir dem sürer gülün hali
Solsa dahi kalır izi
Hak aşkıyla yanan gönül
Küllerinde hep güldür, gül

Her nefeste aşkı sordum
Her baharda güle vardım
Gül oldum da yâre verdim
Varım, yoğum hep güldür, gül

Rufai der, aşk cân ile
Gül mest eder hemân ile
Gül Muhammed, Canan ile
Varıp vuslat hep güldür, gül