Güclü Kadın Masalı Şiiri - Ferhat Parlak

Güçlü Kadın Masalı

Herkes bana güçlü kadın diyor.

Gülümsüyorum.
Teşekkür ediyorum.
Başımı dik tutuyorum.

Kimse güçlü olmak için
kaç gece sessizce ağladığımı bilmiyor.

Kimse banyoda kapıyı kilitleyip
sadece beş dakika
zayıf kalmak istediğimi bilmiyor.

Güçlü kadın olmak
bir tercih değildi.
Bir zorunluluktu.

Yanımda biri olmayınca
kendi omzum oldum.
Kırıldığımda
kendimi teselli ettim.
Düştüğümde
kendi elimden tuttum.

İnsan kendi kendine yetmeyi öğrenince
dışarıdan bakıldığında hayranlık uyandırıyor.

Ama kimse sormuyor:
“Sen kime yaslanıyorsun?”

Ben de alıştım.
Yorulduğumu söylememeye.
Korktuğumu belli etmemeye.
“İyiyim” demeye.

Oysa bazen
sadece biri sarılsın istiyorum.
Hiçbir çözüm üretmeden.
Hiç akıl vermeden.
Sadece yanımda dursun.

Güçlü kadın olmak
her şeyi tek başına yapmak demek değil aslında.
Ama insanı öyle bir yere koyuyorlar ki
yardım istesen şaşırıyorlar.

“Sen halledersin.”

Hallediyorum.
Ama her halledişte
bir parçam biraz daha yoruluyor.

Seviyorum mesela.
Derin seviyorum.
Ama belli etmiyorum fazla.
Çünkü fazla verince
değerinin azalacağını öğrendim.

Mesafeli görünmeyi öğrendim.
Soğuk sanıldım.
Ulaşılmaz dediler.

Oysa içimde
çok sıcak bir yer var.
Sadece kolay açılmıyor artık.

Çünkü bir kadın
defalarca kırıldıysa
kalbini cam vitrine koymuyor bir daha.

Güçlü kadın diyorlar bana.

Belki doğru.

Ama güçlü olmak
hiç yorulmamak değil.
Sadece
yorulurken bile devam edebilmek.

Ve bazen
keşke biri
“Biraz dinlen,” dese.

Ben de ilk kez
gerçekten dinlensem.