Gözlerin dersem . Şiiri - Can Elıf

Gözlerin dersem.. ya kirpiklerindeki ömür?

Zaman…
ağır ağır akar,
bazen donar,
bazen yerle bir olur.

Kaç yıl geçti, hatırlamıyorum—
(bakışın hâlâ bir ömrü affettirecek kadar duru)
bir yıldız gibi düşer gecemin tam ortasına.

Sesin…
içimdeki kırıkları toplar,
nehir gibi sessiz, ama derinden.
Her dalgası… beni sana çeker,
her kıvrımı… kaybolduğum yerleri gösterir.

Ben sensiz eksik kaldım belki,
ama eksiklik de bir yoldu—
sana çıkan…
adım adım… nefes nefese.

Cehenneminde yandım,
ellerim ışığa benzedi.
Sen…
cennet kapını hep içeriden kilitledin,
ama ben…
her yanışı… bir kıvılcım gibi sakladım.

“Bilemem” diyorsun…
susuyorsun…
Ve ben biliyorum:
en çok susarken büyüyor uçurumlar içimde,
her adımda yankılanan,
her nefeste kabaran.

Bir rakım,
bir sen,
bir sesin…
Odanın loşluğu,
kapının eşiğinde kalmışlığım—
hepsi birer gölge…
ama gölgeler… ışığı işaret eder.

Ve içimden bir umut geçiyor:
her yanış… bir gün ışığa dönüşür,
her kayboluş… yolunu bulur.

Ben…
orada,
orada sana adım adım yaklaşırım,
sessizce…
ama yıldız kadar parlak,
her bakışınla yeniden doğan.