Gözler Var Şiiri - Taha Bilal Mustafa Kekeç

Yarışacağın rakip ben değilim;
Çünkü ben kimsenin dengi değil, kendimin dengiyim.
Benim savaşım başkasıyla değil, kendimledir.
Ve şunu iyi bil:
Düşmanın bıraktığı kir bile
Dostun bıraktığı kirden daha temizdir.
Ben yakılmış ateşler gibiyim,
Külümde bile kor saklıdır.
Kötü niyetine karşı zehirli bir sarmaşık taşırım.
Dünya bir gürültü korosuysa eğer,
Sessizliğim sadece O’na verilmiş bir sözdür.
Beni anlayan bilsin.

Maskeni gizlediğini sanma…
Seni gören gözler var.
Pazarlıksız bir teslimiyetin ortasındayım şimdi,
Başkalarının sağır kulaklarına feda edilecek bir ah’ım yok benim.

Ben sustukça büyüdü içimdeki savaşlar.
Külün içinden geçtim, ateşle yoğruldum.
Herkes yol sandı kaçışı; ben yolda doğruldum.
Taht devrilmez lafla, sabırla kurulur.
Zihin sağlam değilse zirve adamı vurur.
Arkamdan gülenlerin sesi çınlar kulakta,
Çünkü gerçek geri dönüş mezardan olur hayatta.
Geceyi sırtladım, sabahı omzumda taşıdım.
Düştüğüm her yerden yeniden doğmayı başardım.
Sözlerim kül değil, kor gibi yakar kalbi.
Hakikat ağırdır; hafif olanı yalan sandı.
Maskeler pazarda ucuz, yüzler kiralık.
Vicdan susarsa insan kalır yaralık.
Ben suskun bir fırtınayım; içimde tufan var.
Sessizliğim bağırır; duyan için izhar.