Göz ucuyla Şiiri - Nedim Çekin

Kimi, yalnız göz ucuyla sever;
Yüreğinin en kuytu kıyısında saklar bir cemalin güzelliğini.
Kimi, öpüp koklar sevdiğini;
Ruhunun en sessiz odalarına mühürler o tek kişilik yangını.
Kimi, benliğini terk eder;
Aklına mağlup olur bir anlık kıvılcıma, bir ömür bedel bir ateşe.

Kimi ise savrulur sokak sokak;
Dilimlenmiş bir fırtınayı taşır içinde, kimselere anlatamaz yükünü.
Kimi gecelere konuşur;
Sesini duymayan bir yıldızın gölgesine döker sırlarını.
Kimi yağmura anlatır içini;
Kimsesiz bir sızının göğsünü yaran yankısını bırakır damlalara.

Kimi, tek bir bakışa tutsak olur;
Çıkamaz o büyülü girdabın esaretinden.
Kimi de yarım kalmış bir gülüşün peşinde kaybolur;
Bulamaz bir daha kendi dönüş yolunu.
Kimi, adını yazar kaderin duvarlarına;
Bir gün duyulur, bir gün okunur diye umuda bırakır sesini.

Kimi susar;
Susmanın ağırlığında eritip bitirir bütün yangınlarını.
Ama bazıları vardır ki…
Sevmenin kitabını sessizlikte yazar,
Ne bağırır ne çağırır; sadece bekler, sadece inanır.
O inancın taşıdığı sabır, bir ömrü ayakta tutar.
Kimi, bir saç telinin rüzgârda savruluşunu izler,
Bir ömrün kaderini o savruluşta bulur.
Kimi, bir gülüşün kıvrımında saklar kendini;
Kararan dünyasına aydınlığı sadece o gülüş getirir.
Kimi, sevdiğinin adını suya bırakır;
Irmaklar taşısın da, belki bir gün aynı kıyıda buluşsunlar diye.

Kimi, dua eder gecelere;
Sevdiği kişi huzur bulsun diye kendinden önce.
Ve kimi…
Kimi de sever öyle sessiz, öyle derinden, öyle sarsıcı ki;
Bir tek nefesi bile anarşidir kalbinde,
Bir tek dokunuşu, bir evrenin kuruluşu…
Dünya duymasa da…
Kalbi bilir o sevdanın nasıl büyüdüğünü,
Hangi uçurumları aştığını,
Hangi geceleri ışığa çevirdiğini.

Çünkü gerçek sevda,
Ne bağırır, ne gösteriş ister…
Yalnızca kalır.
Kalır, büyür, derinleşir,
Ve insanı en çok orada, o görünmez derinlikte tamamlar.