Götürün Beni Şiiri - Sadık Kocabaş

GÖTÜRÜR BENİ
Gönlümün ateşi sönmek bilmedi
Bir gizli feryadım bitirir beni
Ağladım ağladım, kimse silmedi
Bu sessiz hıçkırık bitirir beni
💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕
Söyleyemedim yar, dilim tutuldu
Gençliğim elinden tuttu kurtuldu
Vuslatın köprüsü burda yakıldı
Bu gizli dert benden götürür beni

Ecelin kervanı kapıya geldi
Gözümün yaşını topraklar sildi
Felek sillesini hep bana böldü
Kırılmış kanadım götürür beni

Gündüz hayal kurdum, gece düşledim
Aşkın nakışını kalbe işledim
Yalan dünyadaymış meğer işlerim
Toprakla nikâhım götürür beni

Bir derviş hırkası, bir eski heybe
Sığmadı sevdamız ne aşka, ney’e
Bakmadım saraya, bakmadım bey’e
Şu çıplak bedenim götürür beni

Dört arşın bez imiş malın mirasın
Kalmasın gönlünde ne kir, ne pasın
Okunsun ardından üç-beş İhlas’ın
Amelim sırtımda götürür beni

Ölmeden ölmeyen yolu ne bilsin?
Kâmile varmayan hâli ne bilsin?
Ateşe girmeyen külü ne bilsin?
Yandığım o narım götürür beni

Elli beş yıl dolaştım bir boş sahrayı
Sırtımda taşıdım koca dünyayı
Gördüm ki her nefes birer rüyayı
Uyandığım seher götürür beni

Bülbül olan elbet gülüne ağlar
Yıkılır tepeler, erir şu dağlar
Çözülür bir sabah bütün bu bağlar
O demde bu kahrım götürür beni

Sözü bitirelim, vakit daraldı
Güneş gurup etti, alem karardı
Söylenmemiş ne varsa içimde kaldı
Kalemsiz Şair götürür beni