Her şeyi içime atmamın
Bir ömür boyunca,
Bana ne verdiğini düşündüm.
Beni üzmekten ve
Kendimi ifade edememekten başka,
Birşey vermediğini anladım.
Kimse kırılmasın diye
Yaptığım her şeyde,
Kırılan bir ben olduğunu
Gördüm bu hayatta.
İnce olmanın
İncelikle ve net anlaşılamadığını,
İnceliğin ise,
Artık bir masal olduğunu gördüm.
İncelmenin,
İnceleni değersizleştirdiğini
Ve seni anlayabilenlerin
Azınlık olduğunu,
İnceliği anlayacak insan bulmanın,
İnce olmaktan
Daha zor olduğunu gördüm.
Bir dost bulmak için
Nelere ihtiyaç olduğunu
Nasıl ölümsüz olacağını
Dostluk için kaç yıla,
İhtiyaç olduğunu düşündüm.
Kaybettiklerimi neden kaybettiğimi
Ve kaybettiklerimin
Dost olup olmadığı,
Sordum kendime.
Dostlarımı koydum sıraya
Ve hangileri,
Gerçekten dost diye düşündüm.
Ve de benim kimlere
Dost olmayı başarabildiğimi,
Düşündüm durdum öylece.
Duygularımı yazmamın
Duygularımı anlatmaktan,
Daha kolay olduğunu anladım.
Birşeyleri zamana bırakmanın
Üstelemekten
Daha iyi bir ilaç olduğunu,
Her zaman en başlara dönmenin
Yani sıfırlanmanın
Ancak öfke ile olabileceğini,
Az ama hep yapmanın
Çok ama seyrek yapmaktan
Daha uzun ömürlü olduğunu,
Her olumsuz bekleyişin
Yenisinin habercisi olacağını,
En çok konuşanın
En çok hata yaptığını,
Etkili bir bakışın
Onlarca cümleden
Daha etkili olacağını gördüm.
Kalp sevmenin
Aşk olduğunu
Yüz sevmenin ise
Dipsiz bir kuyu olduğunu gördüm.
Konuşmaktan çok
Yapmanın,
Nedenlerden çok
Sonucun önemli olduğunu gördüm.
Aşırı hırsın
Bir gün yorgun bir ben bıraktığını,
Herkesi düşünmemin
Kendimi unutturduğunu,
İnsanların bir günde
Dört ayrı kalıba girdiğini,
Dik duruşun, mertliğin
Çok az kaldığını gördüm.
Bu hayatta neler gördüm ben...
Kayıt Tarihi : 16.3.2025 13:22:00





© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!