Gönül Yaram Şiiri - Hamit Atay

Gönül Yaram

Bir yerim var içimde,
Kimse görmez, kimse bilmez.
Adını soran olursa
Sadece “yara” derim…
Ama o, bildiğin yaralardan değil.

Gönül yaram bu…
Ne sarılır, ne dikilir,
Ne de kendi kendine kapanır.
Geceleri usulca kanar,
Gündüzleri sessizce sızlar.

Bazen bir şarkıda
Yeniden açılır,
Bazen bir bakışta
Unutmak istediklerimi hatırlatır.

Senin gidişinle başladı belki,
Ama senin yokluğunda büyüdü,
Derinleşti,
Ve benden başka kimse taşıyamaz oldu.

Gönül yarası öyle bir şey ki,
İyileşmek istemez insan,
Çünkü o yara,
Sevdanın en somut hatırasıdır.

Gözlerimden taşmayan yaşlar,
Dudaklarımda söyleyemediğim sözler
O yaranın içinde saklı.
Ve sen…
O yaranın hem sebebi, hem de tek ilacıydın.

Şimdi adını anmadan yaşasam da,
Her nefeste oradasın.
Bir başka omuzda huzur bulmaya kalksam,
O yara yeniden hatırlatıyor bana
Senin tenini, sesini, gülüşünü.

Gönül yaram…
Seninle var oldu,
Ve biliyorum,
Sen dönsen bile kapanmayacak artık.
Hamit Atay