Gönül Kervanı Şiiri - Yusuf Şeker

GÖNÜL KERVANI

Ey gönül, devri âlemde sen neler çektin;
Sönmeyen ateşin yarası var, geçmiyor.
Kör talihinle nice nice dertler yüklettin;
Yıllardır yaralı omuz feryadı var bitmiyor.

Nice bahar gördün de açmadı goncan yine;
Rüzgârın yönü şaştı, serinliğin esmiyor.
Kırık dallar misali tutundun her mevsimine;
Ne bir teselli buldun, ne de hüznün geçmiyor

Her adım başında bir hikmet arayıp dur;
Dertlerin içinden geçerken yanarsın nur.
Düğümlü hayalin peşinden koşana bir sor;
Kırık bir ses ile gün yeniden doğmuyor.

Bir ömür yürürsün çileden kurduğun han;
Her menzil değişir, dönerken devran zaman.
Yılmadan bekleyen sabırla yeşerir hevan;
Fırtınanın bile sonunda hüzün donmuyor.

Ey gönül, kaç ufukta aradın vuslat izini;
Her adımda ağardı yolların, dönmüyor.
Gecenin koynundaki hüzün örter sözünü;
Sabah olur sanırsın, karanlık sökmüyor.

Gönlünde sakladın nice gizli acıyı;
Her gece ararsın gönlündeki sarayı.
Bil ki her karanlık bağrında taşır sırayı;
Vuslata ermek de tek başına olmuyor.
Yusuf şeker