Gönül kapısını Şiiri - Murat Ülkü

Gönül kapısını sürgüledim ben,
Soğuk sananlara cevabım budur.
Yarı yolda kalan yorgun bedenden,
Emanet bir güven beklemek zordur.

Çabanın hükmü yok, vefa silinmiş,
Samimiyet maske, aslı bilinmiş.
İyi sandıklarım bir bir dökülmüş,
Şu derin sessizlik en büyük surdur.

Acıyla öğrendim hayat dersini,
Yüzüme gülenin gördüm tersini.
Kaderin yazdığı gam serisini,
Okumak artık bir ah’a mahsustur.

Kimseye kalpten bir borcum kalmadı,
Emek verdim amma yerini bulmadı.
Kaç kapı çaldıysam biri açmadı,
Gönlümün baharı derin uykudur.

Sadece bir duvar ördüm araya,
Tuz basmak istemem eski yaraya.
Gerek yok beyhude giren sıraya,
Yalnızlık başımda kutlu bir nurdur.

Kalpsiz değilim ben, sadece yorgun,
Kendi iç sesime birazcık vurgun.
Hayata karşı hep böylece durgun,
İçimde közlenen sönmez bir kordur.

Gördüm ki her çaba bir gün bitermiş,
Dost dediğin bile çekip gidermiş.
İnsanoğlu meğer neye yetermiş?
Gölgesi sığınılmaz, çatlak bir surdur.

İnceldiği yerden koptu bu bağlar,
Zirvesi dumanlı, boranlı dağlar...
Sessizce içime bir nehir ağlar,
Bu hüzün ruhumda gizli bir budur.

Söz biter, kalem de susar bir zaman,
Vermez bu hayatta kimseye aman.
Çevremde tüterken bitmeyen duman,
Anladım ki sevda, tükenmez zordur.

Mühür vurdum dile, sustu heceler,
Sırdaşım oldu bu kara geceler.
Çözüldü kalbimde tüm bilmeceler,
Garip Murat için sükût huzurdur.