Gönül heybesini açtım Şiiri - Murat Ülkü

Gönül heybesini açtım önüne,
Seni dürüst sandım, yandım boşuna.
Bakmadım geçmişe, düne bugüne,
Meğer kurt düşürmüş senin aşına.
Q
Zekamı sınadın, "saf mıyım?" diye,
Oysa ben sadıktım, sırf dostluk diye.
İhanet eyledin bu saf duyguya,
Düşman ettin beni, gitti mi hoşuna?
Q
Kandırmak marifet sanma sakın ha,
Bedeli ağır olur, gelme yakına.
Üzülmem yalanın her bir okuna,
Yanarım kalbimin sana inanışına.
Q
Üzüntüm kandırılmak değil, inan,
Seni dost bilmekmiş, asıl o ziyan.
Değersiz birine olmuşum kurban,
Vah tüh edip taş atmam, talih kuşuna.
Q
Gözümden düşerken pulların bir bir,
Gördüm ki ruhunda gizliymiş kibir.
Dostluk dediğimiz koca bir kabir,
Vefayı gömmüşsün, ömrün kışına.
Q
Gülüşün sahteymiş, sözlerin yalan,
Dostluk pazarında kalmadı alan.
Bana bu enkazdan tek miras kalan;
Bakmam artık senin hayal düşüne.
Q
İnsanlık libası dar gelmiş sana,
Zehirli bir okla kıydın bu cana.
Gerek yok artık hiç bir beyana,
Mühür vurdum kalbin her bir işine.
Q
Bir aynaya baksan görürsün elbet,
Ettiğin zulümde gizli bir nefret.
Benimkisi sükût, seninki zillet,
Daha ne gelebilir dertli başıma?
Q
Yolun açık olsun, menzilin dolsun,
Varsın dertlerinle her günün solsun.
Ektiğin yalanlar bağrında kalsın,
Katık et sitemi, her bir aşına.
Q
Garip Murat der ki; dersimi aldım,
Karakter fakiri bir kulu buldum.
Riya denizinde bizzat boğuldum,
Yazık bu emeğe, yazık bu cana.