Gönül heybem doldu Şiiri - Murat Ülkü

​Gönül heybem doldu sönmez bir ahla,
Gezdim gurbet eli kara sabahla.
Yorgun ruhum dertleşirken eyvahla,
Yollar bitmek bilmez, her adım cefa.
Q
Yaz baharım geçmeden hazan vurdu bağıma,
Hasretin rüzgarı çöktü dertli ocağıma.
Gözyaşım pınar oldu, aktı dert kucağıma,
Çileli bir ömür düştü payıma.
Q
Yokluğunda inan ben bir yokluk oldum,
Gönül bahçesinde açmadan soldum.
Her adımda hüzün, kederle doldum,
Sana her şiirim bir mezar taşı.
Q
Ne kadar sevdiğimi bir gün bilseydin,
Sessizliğinle beni böyle silmezdin.
Şu can çekilirken gelip gülseydin,
Yara izi gibi kalmazdı sızı.
Q
Beterinden korusun Allah her kulu,
Ağır bir çiledir bu dünya yolu.
Dikenle kaplanmış sağımla solu,
Çözülmez bir türlü bu zor bilmece.
Q
Yorulup çökersem bittim sanmayın,
Küllerden doğarım, boşa yanmayın.
Siz benim dilsiz ahıma kanmayın,
Onurlu bir kavgadır benim yüreğim.
Q
Dilim sussa bile gözyaşım söyler,
Bu garip halimi taşlar, dağlar dinler.
Hakkımı çalanlar varsın ne eyler,
Beni musallada bir dikili taş söyler.
Q
İçimdeki kahrım öldü ölecek,
Sanma ki bu yüzün bir gün gülecek.
Ecel şerbetini elbet içecek,
Yorgun ruhun defteri bugün kesilir.
Q
İster hasret sürsün, ister dünya yansın,
Sadece adın dualarda kalsın.
Sen orada iyi ol, bu yangın bende kalsın;
Son nefeste dillerde sadece adın anılsın.