Gönül Divanı Şiiri - Sadık Kocabaş

GÖNÜL DİVANI
Karşında durursam el pençe divan
Boyun eğdiğimden sanma ki inan
Aşkın kudretine saygıdır ayan
Korkudan titreyen canım hiç değil.

Ezme bu gönlümü kul köle diye
Aşkın ateşini sayma hediye
Sabrım tükenirse döner kediye
Pençem zayıf olan yanım hiç değil.

Zarafet dalıyım kırılmam dersen
Yıkılır bu saray hor görüp yersen
Yaralı bir aslan olurum bilsen
Sustuğum an korkak anım hiç değil.

Can havliyle vursam kanar her yanın
Gözünden süzülür o tatlı canın
Suçlama sen beni akar al kanın
Zulme rıza göster şanım hiç değil.

Gönül bahçesinde güllerim solmaz
Sen yoksan bu dünya benimle dolmaz
Adalet olmazsa bu sevda olmaz
Aklım firar eden hanım hiç değil.

Mirasım sevdadır Ferhat’tan kalan
Öfkem fırtınadır uykunu çalan
Gerçek bu sözlerim sanma ki yalan
Senden başkası öz kanım hiç değil.

Hükmünü sürsen de gönül tahtında,
Vefasızlık yazmaz bizim bahtında,
Sözümün mührüdür ömür vaktinde,
Kalemsiz Şair zanım hiç değil.