Gönül Dağı Şiiri - Serhat Gazi

Serhat gazı.
Yaban Gülüme…
Bir eylül akşamı çöker başıma,
Yollar uzar, ömür geçer, varılmaz.
Gönül dağı derler şu yalnız yaşıma,
Taşı ağırdır, boranı dinmez, yorulmaz.
Yokuşunda nefes kesilir insanın,
Her virajında bir hatıra saklıdır.
Nice fırtınalar geçer başından,
Ama her yarada bir sevda saklıdır.
Çile yumağını çözdükçe ömrüm,
Anladım, her acı insanı büyütür.
Senin adın düşse bir akşam gönlüme,
En soğuk kışımı bir bahar yürütür.
Ben bu dağları senin için aşarım,
Dikenli yollarda güle ulaşırım.
Dünya önüme koca bir engel koysa,
Bir tek gülüşünle yeniden başlarım.
Ey benim yaban gülüm, duy sesimi,
Bir ömür sakladım sana sevgimi.
Ne yollar eskitti içimdeki ümidi,
Ne de zaman silebildi hasretimi.
Belki bir gün diner içimdeki boran,
Belki bir sabah doğar bize güneş.
Belki de kaderin yazdığı o güzel zaman,
İki ayrı yüreği buluşturur bir gün eş.
O gün ne dağ kalır aramızda, ne yollar,
Ne ayrılık ağlatır, ne de hasret kanar.
Sen elimi tutarsın, ben gözlerine bakarım,
Yıllardır beklediğim bahar o gün başlar.
Yıkılma ey gönül, daha yolun bitmedi,
Her kışın ardından bir bahar saklıdır.
Dikenler içinde açan güller gibidir sevda,
En güzel kavuşmalar en zor yollardadır.
Ve bil ki benim yaban gülüm,
Ben hâlâ o güzel yarına inanıyorum.
Gönül dağım ne kadar yüksek olursa olsun,
Seninle açacak bir baharı bekliyorum.
Çünkü ben bu ömrün bütün yorgunluğuna rağmen,
Bir gün seninle gülmeyi diliyorum.
Ve Rabbim ömürden ne kadar pay biçerse biçsin,
Ben o ömrün en güzel günlerini
Seninle yaşamayı istiyorum…