Gönül Bahçesi Şiiri - Sadık Kocabaş

GÖNÜL BAHÇESİ
Ruhu senden aldım, sözü eyledim,
Özü bende ama can sensin gülüm.
Aşkın deryasını canda boyladım,
Damar bende ama kan sensin gülüm.

Sen bir feryat ettin, ben sese geldim,
Hakikat yolunda nefese geldim.
Kırk kapı dolaştım meclise geldim,
Pazar bende ama şan sensin gülüm.

Suna’nın gölünde yüzdüğün zaman,
Turna olup göğü süzdüğün zaman.
Huma’yla kaderim yazdığın zaman,
Kanat bende ama kol sensin gülüm.

Atatürk ilmiyle,Hünkar nefesi
Sende dile gelir doğrunun sesi
Yırtıpda attığın benlik kafesi
Meydan benim han sensin gülüm

Cahilin kelamı gönüller yorar,
Arif olan her an kendini arar.
Bu kutsal emanet mahşere kadar,
Toprak bende ama gen sensin gülüm.

Kalemsiz Şair der, bittik bu yolda,
Bir olduk seninle aynı bir kolda.
Dünya kavgasına takılma yolda,
Yolcu bende ama han sensin gülüm.