Gönül Şiiri - Aydin Polat

Gönül! , sen istersinki her sey dilediyingibi olsun! ,
Ama sende bilirsinki en cok aldanan, Gönül.

Gönül, ask diye fokurdayan,sevgi diye caglayan! ,
Acilara bürünüp aglayan,Gönül.

Gönül, günes bile dogmayacak, bulutlara siginacak,
O, bile seni sicakligiyla aldatacak, Gönül.

Gönül,bir nefes mutluluk icin, bir ömür kendini yakarsin,
Ne mantik dinleeer, ne fermaan dinlesin, Gönül.

Gönül,bu can, elinden nereye gitsin,
Kendinle beraber benide yakarsin, Gönül.

Gönül! ,bugdaytohumu, yeserse katbekat verir,
Isirgan tarlasina atildin neylersin, Gönül.

Gönül,yaranmak icin rüzgar olup dört bir yana dönsen,
yelken acanin yoksa, nafile becaresin, Gönül.

Gönül, sutestisinde bir yudumluk zemzem suyusun,
testinin dibine vuran olsa akar gidersin, Gönül.

Gönül, gülbahcesinde gonca bir gülsün dalinda yeseren,
Koparan olsa solar gidersin, Gönül.

Gönül, senin nazin niyazin artik cekilmez oldu,
Elinden halim peri perisan oldu, düs yakamdan gayri, Gönül.