Gonca Gül Şiiri - Yücel Özkü

GONCA GÜL
Sevgilinin ağzı, gecenin mühürlü bahçesi,
Bir gonca orada titrer, açılmak ile susmak arasında.
Tomurcuk sabrı çatlar, kırmızı bir gül
Utancını koku diye bırakır havaya.

Dudak, günaha yaslanan ince bir kadeh,
Bir damla şarap yeter aklı sürgüne yollamaya.
İnci dişler, karanlıkta parlayan mücevher,
Dokunmadan soyar bakışı.

Bir çiçek eğilir, yaprak yaprak çözülür zaman,
Ten, kelimeden önce konuşur.
Sevgili
En taze sırlarını
Benim susuşumda saklar.

Yücel ÖZKÜ
03 Şubat 2026/09:14