Gölgenin Saltanatı

Gölgen uzadıkça dev oldum sanırsın,
Güneş batınca kaybolan sır değil mi?
Zirvelere çıkar, kibrinle yanarsın,
En yüce makamın, kara yer değil mi?
Yaldızlı kâğıda sığdırmışsın adın,
Unvanlar kuşanıp şatafat giyersin.
Bir nefeslik canla ne büyük feryadın,
Hiçlik pazarında sen neyi översin?
Katre iken koca deryaya çatarsın,
Sahile vurunca köpüğün kalır mı?
Cihanı mülk sayıp çalımlar satarsın,
Yakasız o kefen, rüşveti alır mı?
Sırmalı cübbeler, altından koltuklar,
Şah ile piyonu aynı kutu yutar.
Kibrinle ezdiğin o dilsiz ufuklar,
Gün gelir üstüne yorgan gibi yatar.
Özün bir damladır, ummanı neylersin?
Ceviz kabuğunda dünyalar kurmuşsun.
Makamın hiçliktir, sen kime söylersin?
Aynaya bakıp da gölgene vurgunsun.