Muğlak bir sükûtun ördüğü o dar ağda,
Zaman, kendi kuyruğunu yiyen bir yılan.
Aynalar sarsılıyor tenhadaki o dağda,
Anlam; sönmüş bir fenerden arta kalan.
Varlığım, yokluğuna teğet geçen bir sızı,
Düğümleri çözdükçe dolanan o kör ip benim.
Gecenin alnındaki o silik, gri yazı;
Hem sürgün edildiğim, hem sığındığım yerim.
Kayıt Tarihi : 27.1.2026 10:38:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!