Gölgeler Şiiri - Ömer Mirza 2

Akşam oluyor, gölgeler gidiyor ben kalıyorum,
Usulcayım, kıvrılmışım bi yere, sabahı artık sormuyorum.
Ay gökte, kaldırımlar yerde... bilmezdim akşam düşmeden önce,
Gölgeleri benim sanırdım güneş dağdan yükselince...

Karanlık, bize düşmansın sen... günahım ve peşimdeki gölge,
Seversen sırra ulaşır yanarsın dedi yanımdaki ihtiyar bilge.
Bu sır ki yer ve gök gebe, kaç din eskidi bilmem kaç nebî,
Sır bilindi, ruh yükseldi... artık gelip de kirlenme günahsız sabî...

Ruhtan ayrılan bedenin küsüp ölmesini,
Bulduğu teni kaybeden aşıkların o son nedametini,
Ya da koyarken mezara kaybettiği evladının cansız bedenini,
Vatanından koparılan neyin feryat ederek inleyişini...

anlamazmışım...

Cennetinde iken koparılan yaprağın güz olup sararmasını,
Tezgahını kaptıran işportacının yüreğine kor düşürten telaşını,
Kıyıya vuran balığın hayatı farkettiği son çırpınışını,
Anlamazmışım işte akşam düşmeden önce...

Şimdi gördümse düşen yaprak, esastan ağlarım,
Balığı suya atar, neyi vatanına tekrar yamarım...
İnat etmeden kalbime ve bırakarak gururu dünümle,
Nedametimle ve yetim bırakılan o eski düşümle ...

Yalvarsaydım, ruh cennetinden kopmamışken hâlâ,
Diyemedim, dilimden bilmişçesine döküldü belâ.
Bir nasip ki ötelerden, kolkola serkeş deli ile derviş,
Tut yüreğimden, gökler ulaşmadan, mahşer gelmeden yetiş...

Yaşamak uğruna ayrılığa zorlandık ve şaşkınız,
Yenişemedik ve bitmedi gölgelerle kavgamız.
Bu sır acı, bu acı kutsal ve yansır pencereme ahu bakışlı o kız,
Sensin aydınlatan beni, göklerde tahtına kurulan eski insan yeni yıldız.

Ayrıldık sonsuzluktan... şimdi dert tek, acı bir, mesafe kadîm,
Yol ona, kavuşmak nasip, budur yaşamak, budur benim derdim...