Gölgeden Oduna Şiiri - Sabit Süreyya Sirer

GÖLGEDEN ODUNA

Biz
gölgeyi hak,
ağacı kaynak sandık.

Sıcakta
altına sığındık,
adını anmadık.
Soğukta
kestik,
neden aramadık.

İşimize yaradığı kadar sevdik.
Güçlü olduğu kadar alkışladık.
Yorulunca
yük dedik,
yaşlanınca
odun.

Biz
verenin suskunluğunu
rıza sandık.
Dayanmayı
zayıflık bildik.

Ağaç devrildi,
alkış kesilmedi.
Çünkü kalabalıklar
vicdanla değil
çıkarla ısınır.

Şimdi gölge yok.
Şimdi nefes dar.
Ama hâlâ soruyoruz:
“Niye bu kadar sıcak?”
“Niye bu kadar soğuk?”

Cevap basit:
Vefa kesildi.

Son ağaç düşmeden önce
duyun bizi:
Gölgeyi tüketen
toplumu yakar.

Bu bir şiir değil,
bir uyarıdır.
Bir manifesto:
Ya vefa,
ya çoraklık.