Gölge Şiiri - Sevde Kocaman

Geceye çekilir caddenin sesi,
İçimde kimseye duyuramadığım çığlık...
Bir gölge kalır, bir de son nefes,
Soluk bir aynada buz gibi yalnızlık.

Büyür odalarda , tutunacak hiçbir şey olmaması,
Dökülür takvimlerden bir bir acılarla geçen dünler.
İnsana en ağır gelen, canının yanması değil;
Kendi yarasını kendi sarmasıymış meğer.
.
.
Hayat acıta acıta büyütürmüş insanı .
Dünki ben bile bugüne çocuk kalır .
Bendeki neşeyi hayat bir bir benden alır ,
Neşem olmazsa geriye benden ne kalır ?