Gölgem Ve Sen Şiiri - Mehmet Fuat Özbilici

Mehmet Fuat Özbilici
152

ŞİİR


2

TAKİPÇİ

Gölgem Ve Sen

Sağ elimde bir türlü kurtulamadığım yanık sigaram,
Sol elim düşüncelerimi taşıyan bir işçi gibi,
Gözlerim sürekli uzaklara dalıyor,
Adının doğduğu yere,
Yaşadığın eve,
Gözlerinin rengine.

Zaman çok hızlı geçiyor sevgilim tutamıyorum,
Şimdilerde yalnızlığa sarıyorum kendimi.

Pencerem sürekli açık artık,
Geceleri karanlık ile aydınlık arası bir renk dalıyor içeri,
Cam açık hava soğuk ama sürekli yanıyor sigaram,
Çıksın diye yalnızlığım ve duman,
Üşüyorum ben...

Eskiden kapım çalınırdı benim,
Evimde huzur,içerisi sıcak,camlarım da kapalıydı,
Mutluydum ben huzurluydum en azından yüzüm gülüyordu,
Sonra sen çıktın karşıma...
Sevdim seni ben,çok sevdim.

Senden sonra her şey değişti burada,
Kimseler yok etrafımda yalnızım,
Kucağımda mezar taşım henüz adımı yazmadığım,
Bu taşı mezarlıktan çaldım parasızım ben yaralıyım,
Yalnızım çok yalnızım.

Şimdilerde ölü gibiyim,ruhunu kaybetmiş bir aşığım ben,
Sevmenin bedelini hayatıyla ödeyenlerdenim,
Yaşanmamış bir hayat,zincirlere vurulmuşsun gibi,
Esir düştüm ben yalnızlığa.

Ölüm bir kapıdır,geçtiğinde kapıdan bitiyor hüzünler bitiyor her şey,
Oysa hayat dediğin yaşamaktır,gülmektir,sevmektir...
Ben kaybettim,ben hayatımı kaybettim,her şeyimi kaybettim.

Kapımın sesini özledim ben,
Senden sonra kimsenin çalmadığı kapımın sesini...
Yalnızım,bi avutan sigaram kaldı yanımda birde ben,
Bir ben kalıyorum bu soğuk oda da birde gölgem...

Mehmet Fuat Özbilici
Kayıt Tarihi : 8.12.2019 04:36:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!