Göl
üzülmedik çoğalırken ses, körfez gibi sanki sabah aydınlığı durgundu aslında içimizdeki kuytu peslik
merdivenlerden indik, gökyüzünden sonra...
alışamazdık ne gençliğe, ne zamana
her şey ortadayken geçip gitmeliydik hiç yokmuş gibi
oysa durduk orada hiç kıpırdamadan,
elimizde çimen yeşili, hazan
hep oradaydık indiğimiz o genişlikte
biz; yalnız o sırrı bilenler, kıyıda, yemyeşil göle bakarken
doğmak gizlenmek gibiydi, her şeyden
Kayıt Tarihi : 14.1.2012 06:19:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!