Gökyüzünü Boyayan Çocuk

Gazze’nin tozlu sokaklarında, acının içinde bile umudu ve direnci taşıyan o küçük yüreklere ithafendir.

Gökyüzünü Boyayan Çocuk
Yıkıntılar arasında bir çocuk, elleri kömür karası,
Gözlerinde birikmiş dünyanın bütün dilsiz yarası.
Babası bir çınardı, gölgesi gitti; annesi bir ninnice,
Şimdi rüzgâr fısıldıyor ismini her karanlık gece.
Oyuncağı bir taş parçası, hayali uçurtma telleri,
Zeytin ağaçları gibi dik durur o küçücük elleri.
Açlık değil içindeki, bir büyük adaletin sancısı,
O, bir halkın bitmeyen umudu, en asil duası.
Gökyüzü griye boyansa da bomba bulutlarıyla,
O hâlâ kuşları bekler, kırık kanatlı umutlarıyla.
Gazzeli yetim; boynu bükük ama başı hep dimdik,
Dünya sussa da, onun sükûtunda gizli en büyük mülk.
Ayşegül Çokluk