Gökyüzünde Dolunay Şiiri - Kenan Gezici

Dolandı sisli gecede poyraz.
Sis çökmüş, heybetine sesiz.
Kar yağacak kadar, oldu cesur.
Ben sensizim, dizginlenmiş gibi.
Şahlanmaz ki sığmaz içim, dışım.
Unuttum sevilmeyi pısırıklarla.
Benim mahşerim mi ölü.
Yaşadıktan sonra, öldüm mü?
Bölük pörçük sunulanın nerde kıymeti.
Kar altında üstüme devrilmiş çığlar.
Görmüyor ışık var, yok gökyüzü.
Tutuşur el ele acılar gibi kar yığınları.
Donsam sessizce beklesem ölümü.
Dursa zaman gidene kadar buradan beri.
Çoktan kaybettim dolunay olmayı.
Kimler kazdı bana bu hain gerçeği.
Kemale ermiş güzeller ince narin.
Duru bakışlı gözler olmalıydı gerçeğim.

Kenan Gezici 12/02/2026