Gökyüzüne bakıyorum,
belki senin yüzün geçer diye.
Bulutlar şekil değiştiriyor,
biri bana, biri sana benziyor.
Rüzgâr sessiz,
ama içinde çocuk sesleri var hâlâ.
Bir oyun gibi akıyor zaman,
bir tesadüf gibi seviyorum seni
yeniden, her defasında.
Gökyüzü bazen ağlıyor,
ben ıslanıyorum onun gözyaşında.
Belki de aşk budur;
yeni bir bulutun geçmesini beklemek,
ve geçerken kalbini orada unutmak.
Kayıt Tarihi : 3.1.2026 17:49:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!