Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Yaraya vurulan neşter etkisinde şiir.Kalem dolu dolu bir yürekten sağlam bir duruştan besleniyor.Kutlarım
umutlar toparlanmış..yolculuk hazırlığı yürekte...
hazırlanmış ayrılık şarabı..
sunuluyor sevgiliye.. gidende acı..kalanda sızı..
*Gönlümü yapsan da hac kapısı
Aşkın sonu ahu-zar, bitmez acısı
Depremsiz göçükte yitirdik bizi
Kavuruyor her zerremi ayrılık sancısı *
kesin bir veda bu..
hüzünlü bir veda şiiri olmuş..
kalemin daim olsun..
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta