Göçmen kuş Şiiri - Can Elif

Gözlerine vurgunum…
Gün doğar tan vaktinde
bakışlarının sıcaklığı düşer gamzeme…
Hasret kaldığım her gün için
göğüne yalvardım seni bana yakın etsin diye…
Ben, gönlümün gurbetinde
göçmen kuş gibi bekliyorum.
Ne zaman sen diyebileceğim bir yurdum var mı,
ne zaman döneceğim kendime?
Yağmurlar geçti üzerimden,
ben hâlâ kapında ıslak bir dua…
Yönümü yitirdim sensizliğinde,
aklım sana durmuşken
ömrüm neden mesafelerde kaldı?
Neden insan en çok sevdiğine kavuşamaz?
Neden bir sesin, bir bakışın,
bir varlığın bile ömrüne hasret kalır insan?
Kaç yangından geçmeliyim sana varmak için,
kaç eşiğinde tükenmeli yüreğim?
Söyle, kaç suskunluk sonra
biter bu sensizliğin?
Ben, gönlünde yuva arayan
göçmen bir kuşum…
Şimdi sorarım sana;
gönlünün güzelliğinde kıyamadığın
Elif’ine nasıl susarsın?
Ben sana bu kadar vurgunken,
sen benim hasretime
nasıl sessiz kalırsın?..