Göç Şiiri - Mustafa Alp

sana diyemediğim bütün sözleri
geceye bıraktım,
kaldırım taşlarına,
uykusuzluğuma anlattım.
dilim sustu, kalbim konuştu
ben sustukça şiirlerim çoğaldı.

sana söyleyemediklerim
bir harf gibi boğazımda kaldı,
yutkundum.
adını andığımda değil,
anmadığımda acıdı içim.

bende saklı kalan sevgiyi
biriktirdim sessizce,
kimse görmedi.
aşkı bağırarak değil,
sabırla sevdim seni.
saygıyı,
gitme ihtimaline bile incelikle davrandım.

haberin olmadan verdim mücadelemi,
kendi içimde kazandım,
kendi içimde yenildim.
her gün biraz daha alıştım
yokluğunu varmış gibi taşımaya.

çabamı bilmedin,
bilmen için de uğraşmadım.
çünkü bazı emekler
görülmek için değil,
vazgeçememek içindir.

bilsen de, bilmesen de
kalbim aynı yerden kanadı.
bilsen belki kalırdın,
bilmesen yine severdim.
kader, ikisine de aynı cümleyi yazmıştı.

aynı gökyüzüne bakıp
farklı hayatlar yaşadık.
sen başka bir sabaha uyandın,
ben adını akşamdan sabaha taşıdım.
aynı şehirde bile
birbirimize uzak kalmayı başardık.

şimdi anlıyorum,
bazı insanlar aynı yolda yürümez,
aynı hissi taşır.
bazı sevgiler yan yana değil,
iç içe ama uzak yaşanır.

farklı yerlerde yaşayacağız,
bunu kalbim senden önce kabullendi.
sen başka bir hayata göç edeceksin,
ben içimde seni taşımaya.
ikimiz de gideceğiz aslında,
sadece yollarımız farklı olacak.

ben suskunluğa göç edeceğim,
anıların yüküyle.
sen kalabalıklara,
belki daha kolay bir gülüşe.
ama bil ki,
benim gidişim senden,
senin gidişin benden değil.

bir gün adımı duysan rüzgarda
dönüp bakma.
çünkü ben çoktan
söyleyemediklerimin ülkesine yerleştim.

orada şiirler konuşur,
insanlar susar.
ve bil ki,
sana diyemediğim bütün sözleri
bir gün kendime anlatmayı öğrendim.
bu da benim
en sessiz zaferim oldu.

Mustafa Alp
05/03/2024 04.00