Gizem Sandığı Şiiri - Mehmet Serdar Ateş

Bir sandık...
Kapalı, bir yürek gibi kilitli,
Tozlanmış dünden bugüne bir gizem saklı…

Tahta çatırdar, sanki bir mazinin inilti sesi,
Saklanmış bir sır var,
Anneden evvel nefesi.

Bir mektup...
Mürekkebi gözyaşıyla ıslanmış,
Vuslata hasret bir evladın yüreğinden yazılmış,.
“Cennet ayaklarında” demiş, karanlıkta büyürken,
Bir annenin dizinde ışık olmuşken,
Savrulmuş derinlikten...

Köy meydanında yanmış bir çocuk icadı,
Ve külünde yanan bir ana yüreğinde acı...

Çanakkale'den kalan gölge, oğulda sürgünle uyanır,
Ve zincirle dövülen fikir, gizli dehlizlerde kanar.

Laboratuvar... Bir mezar gibi soğuk ve suskun,
Abdullah, bir elin gölgesinde mahkûm, yorgun.
Ne gece var ne gündüz, demir kapılarda tarih,
Bilimin sırtına yüklenmiş karanlık bir ahiret...

Yabancının alkışı, vatanın sustuğu yerde,
Gökten yıldızlar gibi düşer icatlar, her biri perde.
O ise bir ananın dokuduğu kazakta arar memleketi,
Çocuğuna sakladığı sır gibi taşır hasretin şifreli harfini...

Bebek... Dumrul adıyla yazılmış kaderin sureti,
Bir melek mi, yoksa insanlığın kaderine mühür mü belli değil.
Altınlar, valizler... Her biri bir çağın bedeli,
Ama en büyük servet,
Bir annenin verdiği terbiye değil mi?
Ve şimdi... Devlet, hesaplar peşinde,
Vicdan, siyasetle tokalaşır perde perde.
Fakat o mektup… O yanık kâğıt,
Bir milletin unuttuğu aynadır;
içine bakan, kendini ağlatır...

....... Romanda Şiir 2 .......

Bir Gece Vakti Bebeğin Adı

Gecenin bağrında çelik adımlar,
Susturulmuş sorular, donuk bakışlar.
Bir beşik, bir iz, sırtından “Mimli”
Kimdi bu çocuk, kime zimmetli?

Gölge gibi süzüldü “yetkili” sözler,
Evraklar mühürlü, kalpler körleşir.
Dr. Nazmi bir cevher gibi direnir,
Zamanla savaşır, gözleri derin.

Hüseyin atılır duvarlara sessiz,
Bir cana sadakat bu kadar mı sessiz?
Kemal taşır onu acile doğru,
Sır saklar gece, vakit olgun, soğuk.

Bir bebek, bir kalp, bir harf, bir iz…
Adı Dumrul, belki kaderin çizgisi.
Siyah bir araba, farları geceye,
Ve ardında cevapsız nice bilmece...

....... Romanda Şiir 3 .......

KİMİN YAVRUSU BU?

Bir çığlık yankılanır, zamanın bağrında,
Süt kokmaz bu doğum, kan var beşiğinde.
Kimdir bu yavru ki düşmüş ana yanına,
Yetim gibi doğar, öksüz kalır gelişiyle.
….
Anasızlık zordur, dudağında yok süt,
Babası nerede? toprak mı yutmuş?
Kundak değil, kefen sarar bu küçük vücut,
Bir merhamet çökse, yıldız bile susmuş.
….
Adı “Dumrul”… Mukadder mi mucit olmak,
Bilmez ki gelenler alırken elinden canı.
Ne bilsin çocuğun ilmi ne, aşkı ne;
Anlamaz topuk sesiyle büyüyen yalanı.
….
Bebek! Ey gözyaşıyla yoğrulmuş öz,
Kundakta değil, kaderin ortasında titrer.
Annenin koynuna, babanın korumasına hasret,
Bir yalnızlık ki ne bağışlar ne bitirir.
….
Etrafı kalabalık, ruhu ıssız!
Kim korur, kim sarar ki bu minik yüreği?
Kış olur mevsimi, ağlaması yazsız,
Bir başına büyür, kendi gölgesiyle diri.
…
Bilir misin, çocuk! Sırtındaki mühür,
Zamanın kilididir, açılmaz her ana.
Senin gözlerinle ağlar ömür,
Ve susar dünya... seninle dolu bir yana.
….
Zenginsin belki, akıl dolu kâinat,
Ama yoksun! O sıcak bakıştan, dokunuştan.
Bir sarılma ki hiç olmadı, hiçbir vakit,
Koydular seni hayattan en uzak uçtan.
….
Büyü! Ey garip mucit!
Çünkü seni anlamaz bu vefasız zaman!
Ne sarar dost, ne yar olur kimse,
Çileyle yontulmuş bir yalnız insan!

....... Romanda Şiir 4 .......

GİZEMLİ BEBEK

Kundakta değil, sırda doğan bir bebek,
Ne ninni duydu, ne de kucak gördü…
Bir giz çöktü alın yazısına, tek tek,
Sırat’tan önce cehennemi sürdü.
….
Ana kokusu yandı, baba gölgesi eksik,
Kör bir devlet, sağır bir millet üstünde.
Kıvılcım gibi doğdu, susturuldu sessiz,
Bir mucit ki devrildi daha emek üstünde.

Adı ne? Unutulmuş… Sanı yok, sesi kısık.
Bir saatin tıkırtısıyla kaçırıldı gelecekten.
Arayanı çoktu, seveni mi? Hiç.
Altın gibi saklandı, çamurdan ellerden.
…
Ve şimdi…
Gözleri hâlâ açık, toprağın koynunda,
Bir bebek bekleniyor kendisini anlayacak dünyada,
Haset, fesat düşünceler arasında gizli bir mekanda,
Geleceği dokuyacak küçük parmaklarıyla…