Gitmeden Önce Şiiri - Mustafa Alp

yanımızda duran şeyler vardır agop,
ekmek gibi, su gibi, güneş gibi.
her sabah gözümüzü açtığımızda
orada buluruz onları,
ve hiç gitmeyecek sanırız.

bir annenin sesi vardır mesela,
uzaktan çağıran bir sıcaklık gibi.
bir dostun omzu vardır,
yorulduğunda yaslanırsın.
bir pencere vardır dünyaya açılan,
her gün aynı gökyüzünü gösterir sana.

biz alışırız.
insan en çok alıştığı şeyleri görmez olur.
nefes aldığını düşünmezsin
boğazına bir düğüm oturana kadar.

kalbinin attığını duymazsın
bir gün sessizliği dinleyene kadar.
sanırsın ki zaman geniştir,
yollar uzundur,
yarınlar tükenmez.

sonra konuşuruz dersin,
sonra gideriz dersin,
sonra anlatırım seni sevdiğimi dersin.

sonra dediğin şey
çoğu zaman gelmez agop.

bir gün kapı açılmaz.
bir gün bir ses eksilir evden.
bir gün dünya aynı dünya değildir artık.

sokaklar yürünür yine,
çay içilir yine,
güneş doğar yine.

ama bir şey eksiktir.
ve insan en çok o eksik olanı görür.

bir sandalyenin boşluğu büyür akşamları,
duvarlar sessizleşir,
hatıralar ağırlaşır.

o zaman anlarsın.
birlikte susmanın bile ne büyük nimet olduğunu,
aynı masada oturmanın
bir ömür kadar değerli olduğunu.

o zaman anlarsın agop,
insan kaybedince öğrenir
sevmenin ne demek olduğunu.

ama ne garip şeydir insanın kaderi.

sevdiği şeylerin değerini
onlar yanındayken bilmez,
gittiklerinde ise
hiç unutamaz.

ve ben sana şunu söyleyeyim agop.
hayat dediğin şey
uzun bir yol değildir bazen,
kısa bir bakış kadar sürer.

bir gün dönüp bakarsın arkana,
yanında yürüyenlerin çoğu yoktur artık.

işte o zaman istersin
bir kez daha konuşmayı,
bir kez daha gülmeyi,
bir kez daha sarılmayı.

ama hayat
geri sarılan bir film değildir agop.

bu yüzden
şimdi sev.
şimdi bak gözlerine insanların.
şimdi tut ellerini.

çünkü bir gün
yanında yürüyenler azalacak.

ve insan en çok şunu anlayacak sonunda.

yanımızda duranların değeri
onlar gidince değil,
onlar buradayken bilinmeliydi.