Gitme Şiiri - Emrah Zorlu

Gün ağarmadı daha şafak sökmedi
toprak kış uykusundan uyanmadı
güneş bile kaçak
rüzgarın uğultusu nağmeli
havaya kalkan toz zerreciklerinde
ağıtlar dertlenmeler,şfadeler ararım
sesnsizlikten gayrı duyduğum ses yok
avare dolaşır oldum gecelerde
senden haber yok
çöllere düşememiştim
çöllerde değildinki
eskidenmiş uçsuz bucaksız çöllerde sevgili aramak
şimdilerde koskaca bir şehrin bağrında
yitip gidiyor sevgililer
gitme gülüm
gitme diyorum sana
yitip sisli havaya karıştığın demde,içime dön
gitme
gittiğin heryer düşman bana
biliyorum,dönüşün yok
yinede karanlık gölgeye süzülen o ışık yokmu
işte o ışığın kuvveti beni yollara düşürdü
seni arıyorum yorgun gecelerde
vurdum dağların dikine dikine
nerde aşılmaz bir dağ oyana çevirdim yolumu
her dağın gerisinde görünürsün belledim
ama sen yoktun
gitme gülüm
gitme diyorum sana
hani söz vermiştik
dünyanın kötülüklerini,ezilmişleri sevenleri kuçaklayıp
gökyüzüne yükseltecektik
birlikte kurtulacaktık tüm acılardan
semaya sevginin abidesini dikecektik
gitme gülüm
gitme diyorum sana
bak sen gideli güneşi görmez oldum
başımda bir bulut dönüyordu herhalde
takatim nefesim kesildi
yanına uzandım
görmüyor,düşünmüyor acı çekmiyordum artık
uzat ellerini, sana geldim gülümmm