Ey gönlümün semavi dini!
Ey kalbimdeki uslanmaz kavmin
Tek peygamberi!
Gitme!
Ki bilirsin beni
Ölsem de "Gitme!" diyemem sana
N’olur sen yine de gitme...
Beni
Yedi büyük günahın
Sancısına
Mahkum etme...
Gülistanî yüzünden
Mahrum etme...
Bilirim
Helâka sürükleyecek
Bu ayrılık bizi...
Ne sen bilmediğin diyarlarda
Gül olup,
Bir daha rengârenk açacaksın
Ne de ben bülbül olup
Gelip konacağım dalına...
İkimiz de yaban ellerde
Hoyrat dillerde
Ayrılığa kurban gideceğiz işte...
Halbûki...
Halbûki ben...
Daha tek harfini bilmediğim bir dilde
Kimsenin anlamadığı
Ne şiirler yazacaktım gözlerine
Gözlerimle...
Biliyor musun?
Alfabelerin yokluğunu
Tarif edemediği yerdeyim
Artık sevgili...
Cümlelerin gözü kör
Dili lâl, kulağı sağır...
Hiçbir satırda
Denk düşmüyoruz gayrı seninle...
Ahh!
İyi değilim sevgili...
Gel..
Gel de toprak at üstüme...
Kayıt Tarihi : 8.10.2026 00:24:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!