Hiç yokken hesapta ansızın sen ve ben.
Seni aldılar, insafsız zamanla birlikte.
Gülüşmelerimiz vardı, ışıklı mutluluklar.
Belki de toz pembe, düşlerimizle birlikte.
Masal gibiydi karşılaşmamız, sanki bir şiir.
Kaldı şimdi elimde hesapsız, bir el aman.
İçimde kala kalmış bir cüzi son mutluluk.
Sana bağlanmıştı sanki, yok olup gitti.
Nağmesiz bir kelimelerden ibaretken.
Yaşamak denen bir de minnet ve yük.
Aldı süpürdü görürdü böyle kaldım artık.
Çıkmaz sokaklardan olası dönüşüm yok.
Silinmez kaldı, keşke silinse hatıralarım.
Kenan Gezici 26/09/2025
Kenan Gezici
Kayıt Tarihi : 26.9.2025 11:47:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!