Gidince Korunan Aşk

Bir gece ansızın terk edilişler vardır—
mecburiyetten.

Ben seni bıraktım.
Çünkü bazı aşklar
kavuşulunca değil,
vazgeçilince korunur.

Seni, beni,
adını koyamadığımız o hâli
korudum.
Kalsaydık
kutsallığımız eksilirdi.

Ben seni gökyüzüne sakladım.
Ne zaman başımı kaldırsam
bulutlar
ayrılığı anlatıyordu.

Ben seni çok sevdim.
Diktiğimiz ağaç
her rüzgârda eğildi;
hiçbir mevsim
tutunamadı toprağa.

En çok gülüşünü sevdim.
Gülüşün kendin gibiydi—
geçiciydi.
Kalıcı olsaydı
bu kadar yakar mıydı canımı?

Affetmem için getirdiğin çiçeğe
bile bile su verdim.
Biliyordum:
kök salmayacaktı.

Tıpkı
ikimizin hayatında
olduğu gibi.

Gidişim bir kaçış değildi, sevgilim—
bana düşen paydı.

Kalmak istedim elbet,
ama kalmak
bize helal değildi.

Ben seni terk etmedim;
emanet ettim
zamana
ve sana.

Asıl sebep şuydu:
Ben seni öyle sevdim ki
bir gün
senden de,
kendimden de
nefret ederim diye
korktum.

Çünkü aşk
bazen kalınca kirlenir,
gidince
kanar.