Giderken Beni De Götürdün Şiiri - Hamit ...

Giderken Beni de Götürdün

Giderken beni de götürdün…
Farkında bile değildin belki,
Ama ardında sadece boş bir beden kaldı.
Ruhum,
Adımlarına gizlenip yola çıktı seninle,
Kalbimse bavuluna bile sığmadan
Peşine takıldı sessizce…

Sen gittin…
Ve ben,
Gözlerinin yansıdığı aynalarda
Kendimi göremez oldum.
Bir gölge gibi dolanıyorum artık bu şehirde,
Ne sesim bana ait
Ne de yüzümdeki hatıralar.

Giderken sadece yokluğunu bırakmadın,
Beni de aldın…
Gözlerimdeki umudu,
Sesimdeki sıcaklığı,
Ellerimde tuttuğum hayalleri.
Şimdi ellerim boş,
Dilim suskun,
Gözlerim hep uzaklarda…

Kimse bilmiyor
Seninle birlikte içimden neler geçtiğini…
Sustum.
Çünkü anlatmak,
Yarayı büyütmek gibi geliyor insana.
Ve ben,
Zaten koca bir yara oldum senden sonra.

Bir sabah uyanırsın,
Kendini tanıyamazsın ya hani…
Öyleyim işte…
Seninle giden bir ben var,
Kalan ise sadece
Kendine bile yabancı biri…

Sana ait ne varsa,
İçimde taşıyorum hâlâ.
Gidişin, bir yolculuk değil
Bir eksilişti benim için.
Sen yol aldın…
Ben yoldan çıktım.

Giderken beni de götürdün,
Bir bakışla,
Bir susuşla…
Ve belki de en çok,
“Gitmem” dediğin günkü gülüşünle.

Şimdi dönsen ne fark eder?
Ben çoktan
Sende kalan benliğimi
Geri getiremeden
Kırıldım.

Bazı insanlar giderken
Kapıyı değil,
İnsanı kapatır.
Sen de öyle yaptın…
Kapandım,
Sonsuza dek...
Hamit Atay