Giderken Şiiri - Okan Sancakdar

Madem bir gün hepimiz
aynı kapıdan çıkacağız,
nedir bu birbirimizi kırmak,
nedir bu dünyaya küsmek?
Bir avuç ömrümüz var,
onu da korkuya vermeyelim.

Bak, deniz duruyor hâlâ,
akşam yıldızları yakıyor birer birer.
Bir ağacın gölgesinde oturacağız,
bir ekmeği bölüp yiyeceğiz,
bir şarkıya dalacağız fark etmeden.
Hayat, ölümden önce
bize verilmiş kısa bir sofra.

Sonra bir gün
ceplerimizde yarım kalmış şeylerle
kalkıp gideceğiz masadan.
Arkamızdan belki biri susacak,
belki biri ağlayacak,
belki de dünya
ertesi sabah yine aynı saatte uyanacak.

Öyleyse gel,
gidenin ardından taş atmayalım,
kalana yük olmayalım.
Birbirimizin kalbini
bu kadar yormaya değmez.
Nasıl olsa hepimiz
bir gün sessizce eksileceğiz hayattan;
bari giderken
ardımızda biraz iyilik kalsın.