Gidenlere Şiiri - Ahmet Gürkan

Gidenin ardından su dökmedim hiç,
Gölgesi silinir, adı unutulur.
Lakin içimde dinmeyen o hıçkırık;
Verdiğim yılların yorgunluğudur.

​Onlar emanetti, biliyordum elbet,
Bir duraklık ömre sığdı hikâye.
Ama benim olan o kutsal saatler,
Neden kurban gitti boş bir gayeye?

​Giden bana ait değildi, kabul,
Ama geçen her an benden bir candı.
Göz göre göre harcanan o ömür,
En çok da kendime olan borcumdu.

​Şimdi elimde kalan bir avuç sessizlik,
Ve geç kalmış bir uyanışın sancısı.
Anladım ki insanın en büyük kaybı;
Zamanı çalana duyduğu o sabırdı.

Ahmet Gürkan