Gideceksen Şiiri - Hasret Toprak

Gideceksen

Gideceksen,
Gözlerimle vedalaş önce,
Öyle ansızın çekip gitme,
Bak, bu şehir sensizliği kaldırmaz,
Ben zaten çoktan yoruldum kalabalıklardan.

Gideceksen,
Kapıyı sessizce kapa,
Ne rüzgâr sarsılsın ardında,
Ne de duvarlar duyup da anlatmasın beni.
Sadece gideceksen, gerçekten git.
Ama unutmadan söyle:
Hangi düşten uyanamadık birlikte?

Gideceksen,
Bir çay demle son kez,
İçinde sessizlik olsun,
Biraz limon, biraz da eski zaman…
Hatırlarsın, bir köşede gülüşün kalırdı hep.
Şimdi ne kalır?
Soğumuş fincanlar, silinmiş izler,
Ve ardından söylenmeyenler.

Gideceksen,
Gölgeni bırakma burada.
Bir bakışın takılı kalmasın cama,
Sonrası zindan, sonrası suskun,
Her gece biraz daha eksilir sabahlarım.
Her sabah biraz daha sessiz olur pencerem.

Gideceksen,
Hiç dönmeyecekmiş gibi yap,
Hiç tanımamışsın gibi sus ismimi,
Çünkü dönerken bile artık
O eski sen olmayacaksın.
Ve ben beklerken,
Bin parçaya bölünmüş bir sen yazacağım şiirlerime.

Gideceksen,
Zamanla yarışma,
Geç kalmadın hiçbir şeye.
Ama bil ki…
Giden herkes biraz geç kalır aslında,
Kendine, bana, suskun bir “kal” demeyene.

Gideceksen,
Al beni de götür.
Beni değilse,
Sana ait olan ne varsa…
Bir bakış, bir şarkı, bir düş.
Yoksa burada kalırsa,
Ben de kalırım,
Ve biz hiçbir zaman tamamen bitemeyiz.

Gideceksen,
Git.
Ama unutma:
Gidişinle değil,
Kalmayışınla yanar içim.