Gibi Şiiri - Mehmet Fatih Karkın

Beşer şaşar bir sokak
Ağır aksak yürüyorum
Köhne bir duvara sırt vermiş
Bir bacağı çolpa
Münzevi bir adam
Duvar gibi, adam gibi
Mevsimsiz, gönülsüz
Bir iki salkım çiçek açmış
Kolları yalpa bir akasya ağacı
İlerledikçe çoğalıyor çarpıklık
Duvar gibi, adam gibi, ağaç gibi
Pencereden çağırıyor
Yeniyetme aşkını
Sokağa dökülüp saçılıyor avazı
Yağız bir oğlan
Bitmek bilmiyor sarplaşma
Duvar gibi, adam gibi, ağaç gibi, oğlan gibi
Pis, bulanık bir kadın
Çekiştiriyor, ulu orta
Elinde naylon bir terlik vuruyor
Az önce kaderine düşmüş
Yaramaz belli ki çocukta
Anlı kan, revan
Gözlerinden masumiyet akıyor
Yokluk, çaresizlik, hüzzam
Duvar gibi, adam gibi, ağaç gibi, oğlan gibi, kadın gibi
Yüzü al al zümrüt gözlü bir kız
Yıkılası duvara doğru
Adamın ayakları altından
Ağacın susağına
Kadını umursamadan
Çocuğun çığlıklarını
Oğlanın çığırdıklarını
Yıkıyor sofasından sokağa
Sokağa ben gibi bakıyor
Besbelli ben gibi